Zmarł ks. prof. Andrzej Szostek. Były rektor KUL współpracował z Karolem Wojtyłą

Śmierć ks. prof. Andrzeja Szostka. Zmarł były rektor KUL

We wtorek nadeszły smutne informacje o odejściu wybitnego filozofa. W wieku 80 lat zmarł ks. prof. Andrzej Szostek, który w przeszłości piastował stanowisko rektora Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Wiadomość o śmierci uznanego etyka oficjalnie potwierdziła Archidiecezja Lubelska w swoim najnowszym komunikacie.

Duchowny stanowił ważną część środowiska skupionego wokół lubelskiej szkoły filozoficznej. Na swojej drodze naukowej współpracował z ks. prof. Tadeuszem Styczniem, będąc jednocześnie jego uczniem w Katedrze Etyki KUL, gdzie rozwijano dziedzictwo Karola Wojtyły. Obszar jego dociekań badawczych obejmował bardzo szerokie spektrum tematów. Skupiał się między innymi na zagadnieniach dotyczących struktury sumienia, powiązaniach etyki z antropologią, zasadach argumentacji w moralności oraz analizie koncepcji filozoficznych przyszłego papieża Jana Pawła II.

W opinii ks. prof. Mirosława Kalinowskiego, który aktualnie zarządza lubelską uczelnią, zmarły kapłan należał do grona najznamienitszych ekspertów w dziedzinie etyki na przestrzeni kilkudziesięciu ostatnich lat. W opublikowanym oświadczeniu przytoczono jego słowa na temat wybitnego badacza.

„Był uczonym, który pytania o wolność, sumienie i odpowiedzialność odnosił nie tylko do teorii moralności, lecz także do konkretnych sporów społecznych, życia Kościoła i odpowiedzialności instytucji”

Ks. Szostek nie bał się trudnych dyskusji. "Głos wyrazisty, samodzielny i potrzebny"

Przyszły naukowiec przyszedł na świat 9 listopada 1945 roku w Grudziądzu. Edukację wyższą w zakresie filozofii sfinalizował w murach KUL. Był również aktywnym członkiem Zgromadzenia Księży Marianów. W 1970 roku złożył pierwsze śluby zakonne, natomiast trzy lata później śluby wieczyste. Sakrament święceń kapłańskich przyjął oficjalnie w 1974 roku, a uroczystość ta miała miejsce w Górze Kalwarii.

Ze swoją macierzystą uczelnią związał się zawodowo w 1970 roku, startując ze stanowiska stażysty w Katedrze Etyki. W kolejnych latach systematycznie zdobywał kolejne tytuły, pnąc się po drabinie kariery akademickiej. Jego działalność dydaktyczna wykraczała poza Polskę, ponieważ prowadził również wykłady w Liechtensteinie oraz we włoskim Rzymie. W 1997 roku formalnie uhonorowano go prestiżowym tytułem naukowym profesora.

Pomiędzy 1992 a 1998 rokiem sprawował obowiązki prorektora KUL, gdzie odpowiadał za relacje międzynarodowe. Równocześnie, począwszy od 1993 roku, przez całą dekadę stał na czele Katedry Etyki Szczegółowej. Przełomowym momentem był rok 1998, kiedy powierzono mu godność rektora lubelskiego uniwersytetu, a funkcję tę sprawował nieprzerwanie przez dwie pełne kadencje aż do 2004 roku. Z kolei w latach 2002-2018, aż do momentu przejścia na emeryturę, przewodził Katedrze Etyki.

Dorobek zmarłego obejmuje w przybliżeniu dwieście różnorodnych publikacji naukowych. Na liście jego autorskich i współautorskich dzieł można odnaleźć takie pozycje wydawnicze jak chociażby „Der Stein um den Menshen”, którą stworzył w kooperacji z Tadeuszem Styczniem oraz Karolem Wojtyłą. 

Za swoje wybitne osiągnięcia duchowny był wielokrotnie honorowany państwowymi wyróżnieniami. Władze doceniły go między innymi Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski. Ponadto trzy lata temu, w 2021 roku, przyznano mu zaszczytny tytuł Honorowego Obywatela Miasta Lublin.

Jak podkreślił dzisiejszy rektor Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego, zainteresowania zmarłego wykraczały daleko poza suche ramy uniwersyteckich rozważań. Niejednokrotnie zabierał głos w tak newralgicznych kwestiach jak funkcjonowanie i granice bioetyki czy dopuszczalność kary śmierci. Angażował się także w polemiki dotyczące kondycji samego Kościoła, granic posłuszeństwa wobec struktur instytucjonalnych, niezależności placówek naukowych oraz ogólnospołecznej odpowiedzialności. Nigdy nie stronił od trudnych konfrontacji intelektualnych, nawet w sytuacjach, gdy głosił tezy spotykające się z falą dezaprobaty.

Rektor KUL złożył również swoisty hołd zmarłemu, wskazując na jego wyjątkowe podejście do dyskusji z oponentami.

„Jego zdolność do dialogu nie oznaczała rezygnacji z własnych przekonań. Przeciwnie – wynikała z przekonania, że drugiego człowieka należy traktować poważnie, a więc odpowiadać na jego argumenty, nie zaś przypisywać mu intencje lub zamykać rozmowę. W życiu publicznym i akademickim był to głos wyrazisty, samodzielny i potrzebny”